Wielokrotnie przebudowywana budowla z wczesnego okresu klasycznego, na której zachowały się niezwykłe, duże maski ozdabiające schody. Kamienna maska zdobiąca świątynię pokryta jest warstwą szarego stiuku o grubości 1 – 3 cm., uzyskanego poprzez wymieszanie popiołu lub węgla drzewnego z tynkiem. Maska ukryta była za frontową ścianą późniejszej świątyni, pod którą odnaleziona została podczas prac wykopaliskowych. 

Stanowisko archeologiczne Lamanai położone jest nad laguną New River, w tropikalnym lesie centralnego Belize. Lamanai (w języku Majów „zanurzony krokodyl”), zapewne ze względu na swoje położenie przy głównym szlaku handlowym, było jednym z najdłużej zamieszkiwanych ośrodków Majów – od ok. 1500 r.p.n.e. do połowy XVII w. Pierwsze kamienne budowle powstały w tym miejscu pomiędzy 800 a 600 r.p.n.e. W późnym okresie preklasycznym miasto stało się ważnym ośrodkiem ceremonialnym, z niezliczoną ilością świątyń. 

B E L I Z E

 

 

B E L I Z E

 

B E L I Z E

 

 

NAPISZ

nAPISZ DO MNIE

Lorem ipsum

podróże Peru Lima zwiedzanie

Belize, Lamanai

Lamanai, struktura N10-43 – największa spośród 60 budowli odnalezionych w Lamanai, mierząca 34 m. wysokości, częściowo odrestaurowana budowla z późnego okresu preklasycznego, wielokrotnie modyfikowana w okresie późniejszym
Lamanai, struktura N9-56 - wielokrotnie przebudowywana budowla z wczesnego okresu klasycznego, przy której schodach zachowała się niezwykła, ogromna kamienna maska, pokryta warstwą szarego stiuku o grubości 1-3 cm., uzyskanego przez wymieszanie popiołu lub węgla drzewnego z tynkiem
Budowla N9-56 

Największą spośród 60 budowli odnalezionych w Lamanai jest struktura N10-43 – ogromna, mierząca 34 m. wysokości budowla z późnego okresu preklasycznego, częściowo odkopana i odrestaurowana. Niedaleko od niej znajduje się niewielkie boisko do rytualnej gry w piłkę. Końcowa, główna modyfikacja struktury N10-43 miała miejsce w późnym okresie klasycznym, ale większa część budowli pochodzi z okresu preklasycznego. Konstrukcja ta jest największą znaną majańską budowlą z okresu preklasycznego, co pozwala przypuszczać, iż wczesny ośrodek odgrywał duże znaczenie na nizinach zamieszanych przez Majów.  

Centralne schody zdobi preklasyczna maska, którą najłatwiej rozpoznać po ozdobach uszu z każdej strony twarzy. 

Lamanai, struktura N10-43 – centralne schody budowli zdobi preklasyczna maska, którą najłatwiej zidentyfikować po ozdobach usznych z obu strony twarzy. Struktura N10-43 jest największą majańską budowlą z okresu preklasycznego
Budowla N10-43 

Struktura N10-9 była wielokrotnie przebudowywana od wczesnego okresu klasycznego aż do około 1200 r.n.e., zaś użytkowana była prawdopodobnie aż do XV w.n.e. Stanowi to dowód na to, że ośrodek w Lamanai przetrwał i prosperował do późnego okresu postklasycznego, w odróżnieniu od innych ośrodków Majów, przeżywających od końca VIII w. powolny rozkład zakończony całkowitym upadkiem.  

Budowla została wzniesiona w stylu typowym dla architektury Lamanai – centralne schody prowadzą na szczyt piramidy, na którym brak jest jakiejkolwiek innej budowli (świątyni). 

Struktura N10-9 znana jest również jako Świątynia Maski Jaguara, ze względu na parę masek reprezentujących tego drapieżnika, oskrzydlających centralne schody na najniższej platformie piramidy. Maski te stanowiły część konstrukcji z wczesnego okresu klasycznego i zostały zabudowane w trakcie modyfikacji budowli w VII lub VIII w.n.e. 

Wewnątrz budowli odnaleziono mozaikową maskę z nefrytu oraz olbrzymią miskę z motywami zoomorficznymi.  

Lamanai, struktura N10-9 - budowla została wzniesiona w stylu typowym dla architektury Lamanai – centralne schody prowadzą na szczyt piramidy, na którym brak jest jakiejkolwiek innej budowli (świątyni)
Budowla N10-9 

Obecnie wiadomo, że główne postaci przedstawione na stelach, nadprożach i panelach ściennych są historycznymi osobistościami – władcami miast, w których te kamienne monumenty zostały wzniesione. Głównym motywem steli są stojące lub siedzące postaci ludzkie, bogato przyodziane i otoczone symbolami węża. Znaczenie tego symbolicznego systemu z występującymi w nim motywami związanymi z wężem, zdają się wskazywać na transcendentalne znaczenie przedstawionych postaci, które reprezentują bogów – odtwórców roli łączników pomiędzy światem ziemskim a nadprzyrodzonym.  

Twórca steli 9 umieścił ceremonialne berło po przekątnej ciała władcy Shell Smoking, aby uwolnić lewą rękę władcy, trzymającą zoomorficzną głowę z długim pyskiem, okiem ozdobionym symbolem Wenus, rogiem jelenia na czole i długim, jelenim uchem ozdobionym również znakiem Wenus. Cechy te identyfikują ten emblemat jako głowę niebiańskiego potwora, którego głowę zdobi ponadto zagadkowy glif.  

Lamanai – usytuowana przed niewielką świątynią stela 9, na której przedstawiony został władca z ceremonialnym berłem umieszczonym po przekątnej ciała, trzymający w lewym ręku zoomorficzną głowę z długim pyskiem, z okiem ozdobionym symbolem Wenus, rogiem jelenia na czole i długim, jelenim uchem ozdobionym również symbolem Wenus, co pozwala zidentyfikować ją jako głowę niebiańskiego potwora
Stela 9 
Lamanai, struktura N9-56 - twarz przedstawiona na masce posiada cechy w sposób wyraźny nawiązujące do ikonografii olmeckiej, co uwidacznia się zwłaszcza w w obwisłej wardze i szerokim nosie

Twarz przedstawiona na masce posiada cechy w sposób wyraźny nawiązujące do ikonografii olmeckiej, co uwidacznia się zwłaszcza w obwisłej wardze i szerokim nosie. Badacz stanowiska – Pendergast uważa, iż przybranie głowy wieńczące maskę reprezentuje krokodyla, porównując je do wzorów zdobiących ceramikę odnalezioną na terenie strefy archeologicznej. Pojawienie się krokodyla na ceremonialnym przybraniu głowy potwierdzałoby tezę, że nazwa Lamanai („zanurzony krokodyl”) była prawdziwą nazwą tego ośrodka, zaś sam krokodyl zajmował ważną pozycję w panteonie miejscowych bóstw.