M E K S Y K

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

Labná położona jest w niewielkiej dolinie otoczonej wzgórzami. Dwa główne zespoły budowli, el Palacio na północy oraz el Mirador na południu, połączone są ze sobą za pośrednictwem sacbé o długości 170 m. i szerokości 7 m. Pierwotnie miasto było bardzo rozległe, z piramidą zwaną także castillo (ze świątynią zdobiąną wysoką crestería), licznymi wielopiętrowymi pałacami z krużgankami oraz wielkimi, murowanymi cysternami zwanymi chultunes.  

Nazwa miasta w języku Majów oznacza „casa vieja” (stary dom). Ośrodek zamieszkany był już pomiędzy 300 a 600 r.n.e., zaś okres jego największego rozkwitu przypada na lata 800 – 1000 n.e. Hieroglify odnalezione na masce w El Palacio, wskazują na majańską datę 10.1.13.0.0. (862 r.n.e.), co wskazuje, że w tym właśnie okresie miała miejsce intensywna działalność konstruktorska w Labná. W tym czasie najważniejszymi centrami gospodarczymi i politycznymi regionu były miasta: Uxmal, Sayil i Kabáh, które wraz z ośrodkami w Oxkintok, Labná i Nohpat kontrolowały w całości region wzgórz Puuc. Przypuszcza się, że schemat organizacji społeczno-politycznej opierał się na istnieniu autonomicznych ośrodków,  wykazujących pełną organizację państwową.  

Sayil wzniesiony został w długiej dolinie, otoczonej niskimi wzgórzami. Lokalizacja miasta stwarzała nieciekawe perspektywy dla jego mieszkańców, zwłaszcza w kontekście niemal całkowitego braku występowania wód powierzchniowych. Z tego powodu Majowie zbudowali dużą ilość podziemnych zbiorników wodnych, znanych jako chultunes, w celu zdobywania i magazynowania w nich wody deszczowej.  Sayil był, obok Uxmal i Kabáh, jednym z trzech najbardziej rozległych miast Majów w regionie Puuc. Podobnie też jak wspomniane miasta, okres największego rozkwitu przeżywał u schyłku okresu klasycznego, pomiędzy rokiem 800 a 1000 n.e. Zarówno rozmiary jak aktywność architektoniczna świadczą o wysokim wskaźniku zaludnienia tego ośrodka, stopniu organizacji społecznej oraz istnieniu grup wyspecjalizowanych artystów.  

Zachowało się niewiele informacji na temat życia i organizacji mieszkańców Sayil. Według nowych badań nad modelem zaludnienia regionu Puuc, całkowita powierzchnia strefy archeologicznej wynosiła niegdyś ok. 4,5 km. kwadratowych. Gęstość zaludnienia, obliczona na podstawie prawdopodobnej liczby mieszkańców wynosiła ok. 2000 osób na kilometr kwadratowy. Szacuje się, że pod kontrolą władców Sayil pozostawało ok. 17.000 osób, zamieszkujących okolicę. Biorąc pod uwagę liczbę chultunes łatwo obliczyć, że zdolność gromadzenia wody pitnej była niewystarczająca w stosunku do zapotrzebowania. Stąd przypuszcza się, że  w okresie największego rozwoju twórczego nastąpiło jednocześnie kompletne załamanie się rolnictwa skutkujące utratą zdolności wyżywienia  mieszkańców, co spowodowało stopniowe wyludnienie miasta. 

Główną oś miasta stanowiła szeroka sacbé, wzniesiona w kierunku północno-południowym i prowadząca z el Palacio na północnym krańcu stanowiska do el Juego de Pelota i grupy stel na południu. Sacbé łączyła różne zespoły i budowle, spośród których obserwatorium (el Mirador) wyróżniało się ze względu na swoją wysokość. Duża liczba cystern (chultunes) gromadzących zapasy wody rozrzucona była po całym mieście. 

Pałac Masek, zwany też Codz Poop, to zdecydowanie najsłynniejsza budowla w Kabáh. Konstrukcja ta posiada fryz pokryty w całości maskami boga deszczu Chaca. Maski te od podstawy do gzymsu głównego nałożone są na siebie i biegną wzdłuż budynku o długości 46 m., pokrywając całą powierzchnię budowli zakrzywionymi, kamiennymi nosami tych masek. Pierwotnie fasadę Codz Poop zdobiło co najmniej 260 masek (być może w nawiązaniu do liczby dni w ceremonialnym kalendarzu Majów). Dekoracja wykonana została z niemal identycznych części, przez co działa na odbiorcę w sposób niemal hipnotyzujący. Jedyny zachowany w całości nos Chaca zachował się w południowym narożniku budowli. 

Budowla ta została zaprojektowana z absolutną precyzją, począwszy od poszczególnych elementów ułożonych bez najmniejszego marginesu błędu, a skończywszy na ogólnej kompozycji. Pokrywające fryz rzędy masek biegną nieustannie wzdłuż fasady, natomiast pionowe rzędy masek pokrywających niższą ścianę przedzielone są otworami wejściowymi, których całkowita szerokość odpowiada szerokości środkowej maski oraz dwóch połówek masek od strony nosów ograniczających w pionie drzwi wejściowe.  

Najniższy ze zdobiących fasadę budowli rząd masek nie pokrywa się w pionie z maskami umieszczonymi powyżej, ze względu na zastosowanie w dolnym rzędzie podwójnych zatyczek do uszu boga deszczu Chac, podczas gdy maski usytuowane powyżej dzielą się tymi samymi zatyczkami z maskami przyległymi. Asymetria ta nie jest przypadkowa i miała na celu osiągnięcie konkretnego efektu – poszczególne maski umieszczone w najniższym rzędzie ułożone są centralnie pod otworami wejściowymi, a ich poszerzone nosy służyły jako schodek prowadzący do pomieszczenia wewnętrznego. 

Pałac Masek posiada pięć wejść zwróconych na zachód, a każde z nich prowadzi do dwóch komnat położonych jedna za drugą. Dach budowli zdobi wysoki ażurowy grzebień z ornamentem meandrów schodowych. Budynek wznosi się na wielkiej sztucznej esplanadzie, do której prowadzą szerokie osiowe schody. Wejście do tylnej komnaty, położonej za środkowymi drzwiami, poprzedzone jest trzystopniowym progiem ukształtowanym w formie maski Chaca, z wydłużonym trąbiastym nosem zwiniętym na kształt maty. Prawdopodobnie przy wejściu do komnat w Codz Poop odbywały się rytuały inicjacyjne. 

Praktycznie cała budowla pokryta jest maskami boga deszczu Chac, wykonanymi w głębokim reliefie, zaś jakość ich wykonania w pełni uzasadnia nazwę ośrodka, która według niektórych źródeł w języku maya oznaczała „rękę, która rzeźbi”. Za wyjątkiem otworów drzwiowych oraz delikatnych gzymsów dzielących fasadę na podłużne poziome części, zdobienie budowli składa się z pionowych oraz poziomych rzędów masek boga deszczu z długim nosem. Maski te występują również wewnątrz budynku, a ich szerokie i grube nosy służą jako schodki prowadzące do tylnych komnat. Stąd Pałac Masek nazywany jest powszechnie Codz Poop, co oznacza „zwiniętą matę”.  

Rzędy masek, umieszczone na sobie warstwami, oraz ich poszczególne elementy zlewają się w jeden ogólny, zawiły wzór, zadziwiający grą światła i głębokich cieni. 

Ornamentacja strony wschodniej Codz Poop różni się w sposób zasadniczy od masek Chaca widocznych ze strony zachodniej, zaś motywem przewodnim zdobień są tematy związane z wojną. Część wschodnia budowli została dobudowana do oryginalnego budynku w okresie późniejszym. W kręgach naukowych pojawiły się spekulacje, że Kabáh przez krótki czas był zajmowany przez wojowników Majów – Tolteków przybyłych z Chichén Itzá i wschodnia część budowli może pochodzić właśnie z tego okresu. Na fasadzie przedstawione są postaci wojowników lub deifikowanych władców, określane w źródłach mianem Tolteków. Charakterystycznymi cechami tych wapiennych rzeźb są: sztywna postawa, schematyczna forma rąk w kształcie haków, twarz bez wyrazu pokryta bliznami oraz nakrycie głowy w kształcie korony (będące być może rodzajem fryzury). W tle tych postaci widnieją ozdobne pióra quetzala. Pokryty tatuażami lub bliznami wojownik jest tą samą osobą, która przedstawiona została na framudze drzwi z tej strony budowli. Oczy postaci inkrustrowane były pierwotnie obsydianem bądź muszlami.  

Na framudze otworu drzwiowego wschodniej części Codz Poop przedstawione zostały sceny związane z wojną oraz tańcem. Na niższym reliefie widoczna jest scena wzięcia do niewoli jeńca, zaś powyżej uroczysty taniec po wygranej bitwie. 

Kabáh to ośrodek mocno zakorzeniony w świadomości kulturowej Majów, nawet w okresie po hiszpańskiej konkwiście. Wspomina się o nim w tekstach Chilam Balam, stąd też badacze przypuszczają, że miasto mogło być ośrodkiem o znaczeniu zbliżonym do Uxmal. Niektórzy badacze kwestionują zasadność umieszczania Kabáh w gronie miast zbudowanych w stylu Puuc, z uwagi na liczne przykłady elementów architektonicznych nawiązujących do budowli innych regionów (grzebienie zdobiące świątynie i stiukowe dekoracje na fasadach budowli, typowe dla rejonu Petén, czy też przedstawione na fasadach zoomorficzne bóstwa z regionu Chenes). Są to jednakże wyłącznie zapożyczenia, które nie pozbawiają budowli w Kabáh charakteru stylu architektonicznego Puuc, lecz jedynie go urozmaicają.  

Na terenie stanowiska archeologicznego w Kabáh wyróżnić można trzy wielkie grupy budowli: zespół główny, w skład którego wchodzą: el Palacio i el Codz-Pop, zespół budowli otaczających la Grán Pirámide i el Conjunto de las Grecas. Dotychczas zbadana została niewielka część stanowiska. 

Kabáh połączony był z Uxmal za pośrednictwem traktu (sacbé), prowadzącego do monumentalnego łuku (4,5 m.), wzniesionego na prostokątnej platformie wejścia do Kabáh i położonego nieopodal Grán Pirámide. Szeroka na 5 metrów sacbé, została wzniesiona była na wysokość około 1 m., w zależności od rzeźby terenu. Na wprost placu o wymiarach 45 na 60 m., wznosi się Grán Pirámide, spoczywająca na podstawie w kształcie elipsy, podobnie jak Pirámide de Adivino w Uxmal. Zachowały się fragmenty murów świątyni i monumentalne schody od strony wschodniej. El Palacio oraz Codz-Pop wzniesione zostały na ogromnej, sztucznej platformie. 

NAPISZ

nAPISZ DO MNIE

Lorem ipsum

podróże Peru Lima zwiedzanie

Puuc to nazwa obszaru znajdującego się na terenie meksykańskich stanów Campeche oraz Quintana Roo oraz stylu architektonicznego, który budowniczowie Majańscy rozwinęli w tym regionie. Cechami charakterystycznymi dla architektury stylu Puuc są: gładkie kamienne mury wewnątrz i na zewnątrz budowli wraz ze sklepieniem lub fałszywym łukiem właściwym dla kultury majańskiej, dekoracyjne kolumny oraz gzymsy, fasady zdobione motywami geometrycznymi, zoomorficznymi i antropomorficznymi, liczne przedstawienia boga deszczu Chaca oraz drewniane nadproża nad wejściami. Okres największego rozkwitu i apogeum rozwoju miast usytuowanych w regionie wzgórz Puuc miał miejsce w późnym okresie klasycznym, pomiędzy 600 a 900 r.n.e. Nie ulega jednak wątpliwości, iż miasta wielkości Kabáh, Uxmal, Sayil czy Labná były zamieszkane już we wczesnym okresie klasycznym, pomiędzy 250 a 600 r.n.e. 

Meksyk, Region Puuc:
  Kabáh, Sayil, Labná, Xlapak

Kabáh – Codz Poop (El Palacio de los Mascarones) – za wyjątkiem otworów drzwiowych oraz delikatnych gzymsów dzielących fasadę na podłużne poziome części, zdobienie budowli składa się z pionowych oraz poziomych rzędów masek boga deszczu z długim nosem. Maski te wystepują również wewnątrz budynku, a ich szerokie i grube nosy służyły jako schodki prowadzące do tylnych komnat
Kabáh
Kabáh – Codz Poop (El Palacio de los Mascarones) – od podstawy do gzymsu głównego maski Chaca nałożone są na siebie i biegną wzdłuż budynku o dł. 46 m. pokrywając całą powierzchnię zachodniej fasady budowli zakrzywionymi, kamiennymi nosami
Kabáh – Codz Poop – najniższy ze zdobiących fasadę budowli rząd masek nie pokrywa się w pionie z maskami umieszczonymi powyżej, ze względu na zastosowanie w dolnym rzędzie podwójnych zatyczek do uszu boga deszczu Chaca, podczas gdy maski usytuowane powyżej dzielą się tymi samymi zatyczkami z maskami przyległymi. Dzięki temu maski ułożone w najniższym rzędzie ułożone są centralnie pod wejściami, a ich poszerzone nosy służyły jako schodek prowadzący do wewnątrz
Palacio de los Mascarones (Codz Poop)

El Palacio posiada dwie kondygnacje - fasada części dolnej jest gładka i kontrastuje z fasadą drugiego piętra, w całości pokrytą dekoracją przedstawiającą motywy geometryczne, kolumny oraz niewielkie columnillas. Budynek pałacu stanowi przykład transformacji stylu architektonicznego od stosunkowo prostego wczesnego Puuc do w pełni rozwiniętej formy tego stylu, charakterystycznej dla późniejszego okresu. Budowla przedstawia sposoby wykorzystania kolumn i columnillas, ukazujących się na jej różnych poziomach. Wzdłuż podstawy budynku, poniżej otworów drzwiowych biegnie rząd krótkich, prostych kolumienek. Na poziomie pierwszego piętra zewnętrzne ściany ozdobione są parami kolumienek, zdobionych pierścieniami na dole, po środku i na szczycie. Fasadę drugiego piętra zdobią pojedyncze kolumny, zaś na fryzie ponad otworami wejściowymi pojawiają się grupy potrójnych krótkich columnillas.  

Kabáh – El Palacio – dwukondygnacyjna budowla, której dolna fasada jest gładka i kontrastuje z fasadą drugiegi piętra, w całości pokrytą dekoracją przedstawiającą motywy geometryczne, kolumny oraz niewielkie columnillas. Budowla ta jest przykładem transformacji stylu arch. od prostego wczesnego Puuc do w pełni rozwiniętej formy tego stylu w późn. okresie
El Palacio
Sayil

Najsłynniejszą budowlą w Sayil jest trzypiętrowy pałac, w którym wzdłuż trzech stopniowo opadających pięter rozciągają się potężne osiowe schody biegnące w trzech rzędach. Ostatnim rzędem można dotrzeć do pomieszczeń trzeciego piętra, do których prowadzi siedem drzwi – środkowe do dwóch komnat leżących jedna za drugą oraz boczne (po trzy z każdej strony) do pojedynczych przesklepionych pomieszczeń. Fasada pałacu ma 85 m. długości. Galerie sklepionych pomieszczeń połączone są schodami.  

Najbardziej interesujące komnaty znajdują się na drugim piętrze. Na pomieszczenia te otwiera się rodzaj krużganka z trzema otworami. Przed galeriami ustawione są parami monolityczne, okrągłe filary z kwadratowymi płytami kapitelu. Na nich wspiera się fryz biegnący wzdłuż całej fasady, na którym przedstawione zostały różne symbole: węże z szeroko rozwartymi paszczami, maski boga deszczu Chaca, jak również wyobrażenie tak zwanego „Zstępującego Boga”. Na fasadzie widoczne są również zoomorficzne jaszczury, symbolizujące prawdopodobnie cykl Wenus oraz wyobrażenia bóstwa opiekuńczego pszczół, mających duże znaczenie dla Majów, czego wyrazem było spożywanie miodu podczas odprawiania ceremonii religijnych. Ściana frontowa najniższego piętra zawaliła się w całości, zaś jej gruzy wypełniły wnętrza komnat. Okrągłe filary na kształt tralek, a także filary stojące między reliefami fryzu oraz małe cylindry między dwiema wysuniętymi do przodu listwami tworzącymi gzymsy, przypominają ściany palisadowe szałasów Majów. 

Wzdłuż sacbé wznosi się szereg budowli, takich jak: Edificio 2C4, el Templo de los Jeroglíficos, el Templo del Sur, el Grupo de Estelas, el Juego de Pelota, el Mirador (z ogromnych rozmiarów cresteríą przekraczającą 14 m. wysokości) oraz el Edificio 41B.  W tym ostatnim znajdują się dwie bogato rzeźbione kolumny z kapitelami w kształcie graniastosłupa, pokrytymi wyobrażeniami Chaca. Na kolumnach przedstawieni zostali wojownicy w towarzystwie karłów.

Sayil – El Palacio – trzypiętrowy pałac mierzący 85 m. długości, którego fasadę wzdłuż trzech stopniowo opadających pięter przecinają potężne osiowe schody biegnące w trzech rzędach. Ostatnim rzędem można dotrzeć do pomieszczeń trzeciego piętra, do których prowadzi 7 otworów drzwiowych – środkowe do ciągu dwóch komnat oraz boczne do pojedynczych pomieszczeń
El Palacio
Labná – El Arco – łuk wejściowy, mierzący 6 m.wysokości oraz 13 m. szerokości, niegdyś część budowli oddzielającej dwa czworoboczne dziedzińce. Jest to jedyny wzniesiony przez Majów całkowicie zdobiony łuk - dwie fasady łuku pokryte są deseniowym reliefem oraz stylizowanymi wężami
Labná

El Palacio stanowi dużą budowlę w kształcie litery L, wzniesioną na sztucznym tarasie i liczącą czterdzieści komnat na niższym poziomie. Budowla została wzniesiona w kilku etapach, mierzy 120 m. długości od strony fasady głównej oraz ponad 70 m. wzdłuż wschodniego skrzydła, stanowiącego najstarszą i najbardziej zdobioną część budynku. W zachodnim narożniku fasady głównego budynku widoczna jest głowa węża ściskającego w paszczy ludzką głowę. Nieopodal znajduje się dobrze zachowany wizerunek Chaca oraz fragment postaci ludzkiej. Na fasadzie dolnej kondygnacji znajduje się kilka dobrze zachowanych wizerunków boga deszczu, widoczne są również połączone okrągłe filary w kształcie tralek.  

Interesujący jest fakt, iż architekci budujący Palacio nie zachowali symetrii pomiędzy niższą częścią budynku dolnego, zdobioną tralkami otaczającymi wejście główne, a zdobieniami górnej partii fasady. Głównym elementem zdobienia części fasady położonej ponad gzymsem środkowym jest maska boga deszczu Chaca, która, jak się wydaje, powinna raczej znajdować się centralnie nad otworem drzwiowym. Asymetria taka jest zjawiskiem rzadkim w architekturze Majów. Na nosie ogromnej maski  umieszczonej w dolnym budynku pałacu widnieje data 862 r.n.e. 

Labná – El Palacio – budowla wzniesiona w kilku etapach, mierząca 120 m. długości od strony fasady głównej oraz ponad 70 m. wzdłuż wschodniego skrzydła, stanowiącego najstarszą i najbardziej zdobioną część budynku. Na fasadzie dolnej kondygnacji znajduje się kilka dobrze zachowanych wizerunków Chaca, widoczne są również połączone okrągłe filary w kształcie tralek
El Palacio

Południowy zespół budowli zdominowany jest przez budowlę znaną jako el Mirador lub el Castillo, wzniesioną na podstawie piramidy. Szczyt budynku ukoronowany jest imponującym, ponad czterometrowym grzebieniem, zdobionym niegdyś maskami. Z rzeźb zdobiących wcześniej budowlę zachowały się jedynie podpory. 

Ponad gzymsem budynku wznosi się olbrzymia prostopadła ściana o wysokości dochodzącej 10 metrów, zdobiona niegdyś ogromnymi figurami i zdobieniami ze stiuku. Zdobienia te są obecnie prawie całkowicie zniszczone, lecz nadal wywierają wrażenie. Wzdłuż budowli biegł rząd głów stanowiący główną ozdobę ściany, zaś ponad głównym wejściem osadzona została główna postać. Ponad głową głównej postaci znajduje się dużych rozmiarów piłka, którą dotyka postać stojąca obok, zaś z inna postać, usytuowana pod piłką, klęczy na ziemi na jednym kolanie z wyciągniętą ręką, jak gdyby starając się podeprzeć piłkę.  

Za wyjątkiem pozostałości dolnej partii postaci ludzkiej, znajdującej się z lewej strony pod grzebieniem, jedynymi resztkami bogatego zdobienia budowli są kołki podtrzymujące niegdyś wykonane ze stiuku postaci. Poza nieznacznymi obszarami w górnym lewym rogu oraz centralnej części grzebienia, nie zachowały się też żadne fragmenty stiuku zdobiącego budowlę.  

Labná – El Mirador (El Castillo) – wzniesiona na podstawie piramidy budowla, której szczyt ukoronowany jest imponującym, ponad czterometrowym grzebieniem, zdobionym niegdyś ogromnymi figurami i zdobieniami ze stiuku, obecnie niemal całkowicie zniszczonymi
El Mirador (El Castillo)
El Arco

Niedaleko struktury piramidalnej znajduje się łuk wejściowy, mierzący 6 m. wysokości oraz 13 m. szerokości. Był on kiedyś częścią budowli oddzielającej dwa czworoboczne dziedzińce. Jest to jedyny wzniesiony przez Majów całkowicie zdobiony łuk - dwie fasady łuku są zdobione deseniowym reliefem oraz stylizowanymi wężami. Górną fasadę zdobią mozaikowe płaskorzeźby typowe dla stylu Puuc. Drugą stronę łuku zdobią rzeźbione elementy nawiązujące do motywów typowych dla chat Majów.  

Ściany filarowe symetrycznej bramy zdobi od strony południowo-wschodniej fryz składający się z przeciwbieżnych meandrów schodowych. Od strony północno-zachodniej natomiast, nad dwoma drzwiami prowadzącymi do komnat - po prawej i lewej stronie od łuku - znajdują się ozdoby w kształcie szałasów krytych słomą z kratownicą przypominającą plecionkę z majańskich szałasów.  

Piękny portal łuku jest klasyczną budowlą charakterystyczną dla w pełni rozwiniętego stylu Puuc. Monumentalny łuk, z nieznacznie pochylonymi niższymi ścianami, łagodnie wklęsłym sklepieniem, dobrze zaakcentowaną ornamentacją górnej części oraz prostym, aczkolwiek eleganckim zarysem, ucieleśnia architektoniczną koncepcję unikalną dla tego regionu i całkowicie rewolucyjną w klasycznej sztuce Majów. Właściwie, tak jak w innych regionach nizinnych zamieszkałych przez Majów, sklepienie służyło jedynie jako element zadaszenia wnętrza.  

Ponad każdym wejściem znajdowała się kwadratowa wnęka, w której znajdowały się resztki malowanych, stiukowych ozdób. W rogu znajduje się dużych rozmiarów maska, zaś resztę zachodniej fasady zdobią plastyczne ornamenty, na czele z motywem węża w dolnym gzymsie oraz kratownicą. 

Labná – El Arco – monumentalny łuk, z nieznacznie pochylonymi niższymi ścianami, łagodnie wklęsłym sklepieniem, dobrze zaakcentowaną ornamentacją górnej części oraz prostym, aczkolwiek eleganckim zarysem, ucieleśnia architektoniczną koncepcję unikalną dla tego regionu i całkowicie rewolucyjną w klasycznej sztuce Majów

Nazwa Xlapak oznacza w języku maya „stare mury”. Jest to bardzo małe stanowisko archeologiczne, usytuowane tak blisko strefy archeologicznej w Labná, że w zasadzie mogło niegdyś stanowić jej część. Jedyną zachowaną budowlą w tym ośrodku jest Estructura 1, stanowiąca interesujący przykład obficie zdobionego mozaikowymi płaskorzeźbami stylu Puuc. Budowla ta została zotała wzniesiona pomiędzy 830 a 1000 r.n.e. 

Xlapak – Estructura 1 – budowla zdobiona wystepującymi powszechnie na Jukatanie maskami boga deszczu Chaca. Maski te zdobią trzy naroża wyższej fasady budowli, a także pojawiają się ponad centralnymi wejściami znajdującymi się po stronie północnej i południowej
Xlapak
Estructura 1

Estructura 1 zdobiona jest występującymi powszechnie na Jukatanie maskami boga deszczu Chac. Maski te zdobią 3 naroża wyższej fasady budowli, a także pojawiają się ponad centralnymi wejściami znajdującymi się po stronie północnej i południowej. Ożywiają  one górną fasadę budowli, położoną ponad gzymsem z niewielkimi tralkami. Duże panele dekoracyjne z maskami urozmaicają fasadę zdobioną powtarzającymi się motywami geometrycznymi. Identyczny wzór geometryczny występuje na wschodniej stronie wielkiego łuku w Labná.  

Południowa strona Estructura 1 wzniesiona została nieznacznie wcześniej niż północna. Przed budowlą usytuowany jest chultun – cysterna służąca do zbierania i przechowywania wody. W najgorszym stanie znajduje się zachodnia strona budowli, pozostająca praktycznie w ruinie.