Największe w środkowym Meksyku boisko do rytualnej gry w piłkę, o długości sięgającej 100 m. Wokół placu znajdowały się trzy boiska, gdzie rozgrywane były spotkania o charakterze rytualnym i sakralnym. Boisko do gry nr 2 zamyka wielki plac od zachodu, a wyglądem przypomina boisko do rytualnej gry z Chichén Itzá. Na fasadzie wychodzącej na plac znajduje się ołtarz służący do odprawiania ceremonii poprzedzających grę. Część konstrukcji wskazuje, że była ona niegdyś pokryta kamiennymi panelami zdobionymi płaskorzeźbami, zanim została zmodyfikowana przez Azteków. Przed boiskiem umieszczony był tzw. Tzompantli - miejsce wykorzystywane do układania czaszek ofiar, gdzie zostały odnalezione liczne zęby i kości osób złożonych w ofierze.
Znajdujący się na zachód od Edificio B „Spalony Pałac” składa się z kilku sal i dziedzińców z niskimi ławami i płaskorzeźbami. Prawdopodobnie było to najważniejsze miejsce spotkań najwyższych dostojników.
Prostokątna kondygnacja podzielona jest na trzy prostokątne sale odizolowane od siebie i czwartą wydłużoną w kierunku północnym, otoczone od północy, zachodu i południa przedsionkiem z rzędem kolumn.
W pałacu tym znajdują się cenne pozostałości sztuki tolteckiej, m.in. relief przedstawiający 13 osób, których znaczenie podkreślają bogate zdobienia głów, tarcze oraz korale i branzolety na rękach oraz kostkach u nóg. Wzdłuż gzymsu widoczny jest szereg węży, niektóre z nich są opierzone, inne ozdobione symbolami chmur, co nawiązuje do boga Mixcoátla (Węża Chmur).

Historyczny Tollan był ważnym ośrodkiem, liczącym 85 tys. mieszkańców. Podczas rządów Quetzalcoatla - założyciela miasta, ośrodek przeżywał okres prosperity, przerwany przez zwolenników Tezcatlipoki, którzy obalili i wygnali Quetzalcoatla.
Do roku 1050 n.e. Tula była wielką stolicą centralnego altiplano. Obszar jej obejmował prawie 16 km kwadratowych powierzchni, a w mieście wybudowano dużą ilość budynków publicznych, placów i alei, które obficie ozdobiono rzeźbami oraz polichromowanymi płaskorzeźbami. W okolicach budowli centralnych, rozciągały się setki zespołów mieszkalnych, skoncentrowanych w dzielnicach i połączonych ze sobą skomplikowaną siecią dróg i alei. Główne budowle zlokalizowane były w bliskiej odległości od placu centralnego.
Społeczność zamieszkująca miasto była dość mocno zróżnicowana etnicznie, a w jej skład wchodzili m.in. Chichimekowie oraz indianie Otomí, którzy prawdopodobnie stanowili znaczną część populacji.
Pod koniec XII w. Tula, z przyczyn dotychczas niewyjaśnionych, zaczęła tracić pozycję silnego ośrodka kulturalnego. Sądzi się, iż mogło to być spowodowane kryzysem technologicznym – miasto nie mogło zaspokoić rosnących potrzeb coraz większej liczby mieszkańców. Pojawienie się nowych ośrodków władzy i migracja ludności umożliwiły Tepanekom z Azcapotzalco, a później Aztekom włączenie Tuli w granice swoich dominium.
W historii Tuli wyróżnić można trzy podstawowe okresy:
1.      Fase Corral (800 – 900 r.n.e.)
Powstaje nie będąca jeszcze miastem ważna osada o powierzchni 5-6 kilometrów kwadratowych, wewnątrz której istniały dwa skupiska budowli publicznych – El Cerro Magoni i Tula Chico. Tula Chico stanowiła centrum, zaś największe sektory mieszkalne zlokalizowane były na północ i na zachód od niej. Inne sektory mieszkalne znajdowały się w El Cielito, La Malinche i El Tesoro.
2.      Fase Corral Terminal (900 – 950 r.n.e.)
Osada podwaja swoje rozmiary, osiągając powierzchnię 13 kilometrów kwadratowych. W okresie tym wzniesiono kolejne budowle i wybudowano plac Tula Grande, a Tula Chico została opuszczona. W mieście pojawiły się dzielnice, w których mieszkali i pracowali rzemieślnicy trudniący się obróbką obsydianu, ceramiką itp. Ważną dziedziną życia stał się handel, o czym świadczą liczne przedmioty odnalezione przez archeologów, a pochodzące czasem z odległych zakątków, takie jak pióra czy muszle.
3.      Fase Tollan (950 – 1150/1200 r.n.e.)
Miasto osiąga szczyt swojego rozwoju, zajmując powierzchnię 16 kilometrów kwadratowych.
Ściana Węży – ozdobiona motywami geometrycznymi oraz wizerunkami węży pożerających ludzkie szkielety. Gdzieniegdzie zachowały się ślady oryginalnych, jasnych kolorów, jakie pokrywały niegdyś większość budowli w Tuli.
Konstrukcja przylega do budowli B, a ozdobiona jest blankami w kształcie ślimaków. Na murze znajdują się rzeźbienia przedstawiające węża pożerającego zmarłego człowieka, którego czaszka wystaje ze szczęk gada, a na wpół obdarte ze skóry nogi oraz ramiona postaci łączą się z falującym grzbietem zwierzęcia. Jest to symboliczne nawiązanie do planety Venus czyli Quetzalcoatla, który pożerany jest przez ziemię aby zmartwychwstać jako Tlahuizcalpantecuhtli, czyli Gwiazda Poranna. Mur ma około 40 m. długości i mierzy 2,2 metra wysokości. Motywy dekoracyjne biegną w przeciwnych kierunkach i spotykają się w centrum.

M E K S Y K

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

NAPISZ

nAPISZ DO MNIE

Lorem ipsum

podróże Peru Lima zwiedzanie

Meksyk, Tula

Tula, Pirámide B (Pirámide de los Atlantes) – figury Atlantów, wraz z kolumnami i pilastrami, podtrzymywały niegdyś dach wielkiej świątyni, oskrzydlonej dwoma kolumnami w kształcie węży, skierowanymi ku wnętrzu dwóch sal
El Coatepantli (Muro de Serpientes)
Tula, El Coatepantli (Muro de Serpientes) – przylegająca do Pirámide B Ściana Węży, na której znajdują się rzeźbienia przedstawiające węża pożerającego szkielet zmarłego człowieka, którego czaszka wystaje ze szczęk gada, a obdarte ze skóry nogi oraz ramiona postaci łączą się z falującym grzbietem zwierzęcia
Gran Vestíbulo
Pozbawiona dachu sala z kolumnadami, usytuowana z przedniej części Pirámide B. Pierwotnie wzdłuż wszystkich jej ścian ciągnęła się kamienna rzeźbiona ława, z której kapłani i dostojnicy mogli obserwować ceremonie odbywające się na placu.
Palacio Quemado
Pirámide C
Najokazalsza niegdyś konstrukcja w Tuli, usytuowana na wschodnim krańcu placu, na którym odbywały się uroczystości religijne. Odnaleziona została w stanie doszczętnego zniszczenia. Niegdyś była pokryta licznymi płaskorzeźbami, podobnie jak Pirámide de los Atlantes. Schody skierowane na Gran Plaza zostały prawie kompletnie zniszczone, a po ich północnej stronie odnaleziono pozostałości świątyni azteckiej.
Juego de Pelota 2
Juego de Pelota 1
Boisko do rytualnej gry w piłkę w kształcie litery I. Sądzi się, że pierwotnie jego ściany pokrywały panele z płaskorzeźbami, które usunięto w okresie panowania Azteków.
Piramida była jedną z najważniejszych budowli o znaczeniu religijnym w mieście, pokrytą płaskorzeźbami reprezentującymi jaguary i kojoty. Gdzie indziej widoczne są wykonane na przemian reliefy przedstawiające orły pożerające ludzkie serca oraz wyobrażenia Quetzalcoatla - opierzonego węża, z którego szczęk wyłania się ludzka głowa.
Na górze budowli znajdują się kolumny, pilastry oraz figury kolosów - wznoszących się majestatycznie boskich strażników, nazywanych atlantami. Figury te zostały odnalezione przy północnej fasadzie piramidy w latach 1941-42. W trakcie prac wykopaliskowych odkryto, że piramida została umyślnie splądrowana w okresie poprzedzającym konkwistę, w celu stworzenia rampy umożliwiającej przeniesienie na dół rzeźb znajdujących się na górze. W latach 60 – tych ustawiono kolumny, pilastry i atlantów w miejscu, w którym pozostają aktualnie. Podpierały one niegdyś dach wielkiej świątyni, oskrzydlonej dwoma kolumnami w kształcie węży, skierowanymi ku wnętrzu dwóch sal. Atlanci ustawieni byli w pierwszej sali, zaś zdobione pilastry w drugiej. Na nich podpierał się dach budowli.
Elementy cylindryczne z delikatnymi rzeźbieniami są częściami dwóch kolumn w kształcie węży, których głowy spoczywały na podłożu, zaś ogony służyły jako kapitel dla nadproży – identyczne rozwiązania architektury tolteckiej można spotkać w Chichén Itzá.
Piramida określana jest mianem świątyni Quetzalcoatla (lub jego emanacji jako Gwiazdy Porannej – Tlahuizcalpantecuhtli), na jej szczyt prowadzą od strony południowej schody. Na ich końcu przetrwały pozostałości dwóch kolumnowych wsporników dachu, przedstawiających niegdyś pierzaste węże z głowami spoczywającymi na ziemi i ogonami uniesionymi do góry.
Dach świątyni podtrzymywało czterech bazaltowych wojowników, mierzących 4,6 m. wysokości, przyodzianych w zdobione piórami nakrycia głowy, prostokątne ozdoby uszu, napierśniki w kształcie motyli oraz krótkie spódniczki podtrzymywane przez dyski symbolizujące Słońce. W prawych dłoniach Atlanci trzymają dzidy (átlatl), a w lewych noże i kadzidła. Wojownicy wydają się reprezentować energię i spokój i stanowią reprezentację Quetzalcoatla jako Gwiazdy Porannej – Tlahuizcalpantecuhtli. Pilastry zdobione są wyobrażeniami potwora ziemi (cipactli lub cocodrilo) i mają tę samą wysokość co atlanci (podobnie jak oni podpierały dach świątyni). Na kolumnach znajdujących się za Atlantami wyryte są wyobrażające ziemię łby krokodyli, jak również sylwetki wojowników, symbole ich klanów oraz głowa Quetzalcoatla.
Na północnej ścianie piramidy widać pozostałości płaskorzeźb, niegdyś otaczających budowlę. Przedstawiają one symbole najznamienitszych klanów: jaguary, kojoty i orły pożerające ludzkie serca.
Pirámide de los Atlantes (Edificio B)
Tula – Pirámide B (Pirámide de los Atlantes) – Atlanci wydają się reprezentować energię oraz spokój i symbolizują emanację Quetzalcoatla jako Gwiazdy Porannej – Tlahuizcalpantecuhtli