Dwukondygnacyjna budowla, wzniesiona etapami w okresie pomiędzy 1400 – 1450 r.n.e. Początkowo budynek miał tylko jedno pomieszczenie, w którym znajdował się malutki ołtarz. Na wystrój świątyni składały się płaskorzeźby, maski i kolorowe malowidła na wewnętrznej ścianie (częściowo odrestaurowane). W portalu świątyni stoją cztery masywne okrągłe filary. W pionowej niszy nad środkową częścią portalu znajduje się relief stiukowy ukazujący Zstępującego Boga. Przez halę filarową prowadzi wejście do korytarza, a z niego drzwi do celli świątyni. Jej ściany zewnętrzne pokryte były całkowicie freskami. Motywy bogów, węży i kwiatów, przedstawione w formie rysunków konturowych i oddane w tonacji szarej i niebieskiej przypominają styl mixtecki. Zewnętrzna część świątyni zdobiona jest bogato reliefami stiukowymi – oprócz Zstępującego Boga, nad środkową częścią portalu rozpoznać można na rogach fryzu wielkie stylizowane maski Chaca. Bóg deszczu, z kłami widocznymi w kącikach ust nie ma już charakterystycznego nosa w postaci trąby, co świadczyć może, że u schyłku epoki powrócono do jego dawniejszego obrazu.  
Na malowidłach początkowo przedstawiano głównie bóstwa oraz kapłanów, stanowiące świadectwo kształtowania się społeczeństwa teokratycznego z magicznym symbolizmem religijnym. Wraz z rozwojem społeczno – politycznym pojawiły się w malowidłach elementy świeckie – zaczęto przedstawiać na nich wydarzenia takie jak płacenie trybutu, bitwy, czy pojmanie jeńców. Niekiedy również pojawiały się sceny z życia codziennego ważnych osobistości. W późnym okresie postklasycznym tematyka malowideł dotyczyła również szczytów handlowych i praktyk wróżbiarskich. W owym okresie panował zwyczaj pokrywania żywymi kolorami fasad oraz wnętrz budowli. Odkryto, że murale ścienne malowane były po uprzednim wyrównaniu malowanej powierzchni i nakreśleniu na niej szkicu konturowego. Technika ta, określana mianem suchego fresku, polegała na wypełnianiu malowidła kolorami, po wyschnięciu podkładu z konturami. Majańscy artyści rozwinęli metodę sztucznego otrzymywania pigmentów i wykorzystywania ich w połączeniu z minerałami (np. azurytem, malachitem), importowanymi za pośrednictwem dobrze rozwiniętej sieci handlowej. Niektóre kolory otrzymywano w bardzo prosty sposób, na przykład biel otrzymywano podgrzewając wapno. Technologia pozyskiwania innych barw była bardziej skomplikowana – przykładowo błękit Majów (turkus) uzyskiwano z wymieszania gliny i substancji roślinnych. Kolory były głęboko stonowane, obficie cieniowane i odzwierciedlały rzeczywiste barwy obiektów. Szkic początkowy wykonywany był przez mistrza, który tworzył kompozycję ogólną, wypełnianą następnie kolorami przez pomocników. Wykonywanie różnych prac dodatkowych podzielone było pomiędzy malarzy specjalizujących się w określonym zakresie.
Murale z El Rey, Xel Ha, Tankah oraz Tulum, chociaż przedstawiające różną tematykę, wykazują pewne charakterystyczne cechy wspólne, przejawiające się zwłaszcza w wykonaniu malowideł i zawartej w nich symbolice – symbolach niebiańskich i związanych ze Światem Podziemnym, figurach antropomorficznych i zoomorficznych oraz motywach roślinnych. Malarstwo tego obszaru ukazuje związki pomiędzy tradycyjnym stylem charakterystycznym dla mieszkańców wschodniego wybrzeża Półwyspu Jukatan a stylami typowymi dla innych ludów Mezoameryki. Malowidła stanowiły środek ekspresji na całym obszarze zamieszkiwanym przez Majów, służący ich twórcom do przekazywania zakodowanych wiadomości.
W ośrodku Tankah, położonym nieopodal Tulum, zachowały się dzieła wykonane pod wyraźnym wpływem stylu teotihuańskiego. Miejsce to było zamieszkane od późnego okresu klasycznego (ok. 600 r.n.e.) do końca okresu postklasycznego (ok. 1550 r.n.e.). Na malowidłach przedstawione zostały wyobrażenia bóstw oraz kapłanów biorących udział w rytuałach związanych z rolnictwem.
Tulum rozkwitło jako centrum administracyjne, religijne i mieszkalne w późnym okresie postklasycznym i odgrywało strategiczną rolę w szeroko rozwiniętej sieci handlowej półwyspu Jukatan. Malowidła odnalezione w Tulum przedstawiają wyobrażenia ryb, ptaków, gadów, małż, muszli i ślimaków, w powiązaniu z poszczególnymi bogami z panteonu Majów, takimi jak: Chaac (bóg deszczu), Ixchebelyax (Ixchel, bogini medycyny), Itzamná (bóg-stwórca), Bolom Dzakab (urodzaju), Ek Chua (handlu) oraz, przede wszystkim, Xux Uk (Wenus). Malowidła zdobiące budowle w Tulum wykonane zostały pod wpływem stylu misteckiego.  

M E K S Y K

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

M E K S Y K

 

 

 

 

NAPISZ

nAPISZ DO MNIE

Lorem ipsum

podróże Peru Lima zwiedzanie
Nazwa Tulum oznacza „mur”, ale pierwotnie miasto nosiło nazwę „Zama”, co oznaczało „Miasto Świtu” lub „Miasto Odnowy”. Po konstrukcji niektórych wnętrz, wspierających się na okrągłych filarach można rozpoznać, że wzorem dla budowniczych były świątynie w Chichén Itzá. Miasto, pełniące rolę ważnego portu, z trzech stron otacza mur (kamienie ułożone bez zaprawy murarskiej), od strony wschodniej zaś skały stromo opadają do Morza Karaibskiego. Tulum jest najlepszym i najbardziej znanym przykładem stylu architektonicznego zwanego Costa Oriental, używanego dla określenia budowli wzniesionych na północnym wybrzeżu stanu Quintana Roo między 1200 a 1550 r.n.e. Większość budowli pełniło funkcje ceremonialne.
Zachowane do dziś budowle pochodzą w całości z ostatniego okresu prehiszpańskiego osadnictwa na Półwyspie Jukatan – tzw. późnego okresu postklasycznego, obejmującego lata 1200 – 1550 n.e. Jednakże obecność niektórych elementów architektonicznych w sposób wyraźny nawiązuje do okresów wcześniejszych. Jako przykład w tym miejscu można wskazać stelę 1 i budowlę 59, zawierające pewne elementy stylistyczne, których występowanie jest charakterystyczne dla okresu klasycznego. Wskazywać to może, iż osada została założona dużo wcześniejszej, być może we wczesnym okresie klasycznym (400 – 500 r.n.e.). Zgodnie z badaniami opublikowanymi w ostatnich latach, istnieją świadectwa dostatecznie potwierdzające istotną rolę, jaką odgrywał ośrodek w Tulum na przełomie XIII i XIV w. W owym czasie Tulum było jednym z głównych miast Majów, zaś znaczenie swoje zawdzięczało lokalizacji na szlaku handlowym oraz eksploatacji bogactw naturalnych wybrzeża Morza Karaibskiego. Pod względem politycznym ośrodek funkcjonował jako osada niezależna od innych prowincji, praktycznie aż do przybycia Hiszpanów w XVI w. Wtedy miasto zostało definitywnie opuszczone.
Strefa archeologiczna składa się z budowli wzniesionych w centrum ceremonialno – administracyjnym miasta, otoczonym monumentalnym murem. Poza tym murem znajdowała się liczna grupa chat wykonanych z pni palmowych, z których do dziś nie zachowały się żadne pozostałości. Mur ograniczał główną grupę budowli od północy, południa i zachodu, wschodnia strona zespołu otoczona była bezpośrednio poprzez Morze Karaibskie. Dwie wieże kontrolne pozwalały w znacznym stopniu kontrolować wejście na teren miasta od strony morza.
W centrum ośrodka znajdowały się główne budowle, otoczone drugim murem wewnętrznym. Większość z nich pełniła funkcje ceremonialne, m.in. El Castillo – budowla wyróżniająca się rozmiarem, położeniem i niezwykłą fasadą świątyni wyższej, z trzema otworami wejściowymi ozdobionymi kolumnami – wężami, wyobrażeniem Zstępującego Boga oraz dwoma zoomorficznymi maskami na rogach budowli. Obecny wygląd El Castillo jest efektem wielokrotnego przebudowywania budowli. Ostatnia zmiana zaowocowała dobudową dwóch niewielkich świątyń położonych po obu stronach schodów głównych. Na wprost El Castillo znajduje się platforma, przeznaczona prawdopodobnie dla tancerzy, zaś po bokach zlokalizowane są inne budowle uzupełniające układ zespołu głównego, m.in. Templo de las Series Iniciales, gdzie odnaleziono najstarszą udokumentowaną datę w Tulum.
Dalej na północ znajduje się Templo de Díos Descendente, składająca się z niewielkiej platformy, na której wzniesiona została świątynia ozdobiona wyobrażeniem Zstępującego Boga – charakterystycznym dla miasta elementem ikonograficznym. Na wprost od świątyni biegnie aleja główna, przy której wznosiły się budynki mieszkalne oraz Templo de los Frescos – budowla składająca się z pomieszczenia otoczonego z trzech stron portykiem. Malowidła ścienne zachowane na ścianach świątyni przedstawiają głównie serię bytów nadprzyrodzonych zamieszkujących Świat Podziemny, stanowiących temat przewodni malarstwa ściennego Majów. W rogach budowli umieszczone zostały ozdobne maski, wyobrażające prawdopodobnie Kukulcána.

Meksyk, Tulum

Tulum, El Castillo – budowla była wielokrotnie przebudowywana, zaś wynikiem ostatnich zmian było dobudowanie do niej dwóch małych świątyń po obu stronach schodów głównych
La Casa de las Columnas i Casa del Halach Uinic
Tulum, Templo de las Pinturas (Świątynia Fresków) - dwukondygnacyjna budowla, której ściany zewnętrzne pokryte były niegdyś całkowicie freskami.
El Castillo
Najwyższa i największa budowla w Tululm, wzniesiona u brzegu Morza Karaibskiego, z fasadą skierowaną w stronę zachodnią. Do portalu świątyni, podzielonego dwoma grubymi, murowanymi filarami prowadzą wysokie schody, nad którymi znajduje się dwuizbowa  świątynia główna, w której jedno pomieszczenie pełniło rolę przedsionka, zaś w drugim znajdowało się sanktuarium. Wewnątrz znajdują się rzeźbienia i malowidła ścienne związane z kultem Wenus. Przy wejściu do świątyni znajdują się kolumny – węże w stylu tolteckim. Na pojedynczej fasadzie świątyni znajdują się: wizerunek Zstępującego Boga oraz dwie zoomorficzne maski w rogach. Wygląd budowli jest rezultatem wielokrotnych modyfikacji, zaś wynikiem ostatniej są dwie małe świątynie położone po obu stronach schodów głównych. Na przeciw El Castillo znajduje się platforma, przeznaczona prawdopodobnie dla tancerzy.
Tulum, El Castillo
Templo de La Estela (Świątynia Steli lub Świątynia Początkowej Serii) to budowla, której nazwa  pochodzi od znalezionej tu steli, datowanej na 564 r n.e. Nad głównym wejściem do innego budynku – El Palacio, znajduje się stiukowa płaskorzeźba przedstawiająca Zstępującego Boga. Z kolei Templo del Díos del Viento (Świątynia Boga Wiatru) stanowi część tzw. El Grupo Kukulcán, położonej na północ od El Castillo. Nazwa świątyni wiąże się z tradycyjnym wyobrażeniem Kukulcana jako Boga Wiatru (Quetzalcoatl = Ehécatl).
Pozostałe budowle
Templo del Díos Descendente (Świątynia Zstępującego Boga)
Nazwa świątyni pochodzi od płaskorzeźby nad wejściem, przedstawiającej antropomorficzne, skrzydlate stworzenie opadające głową w dół. Wzniesiona na platformie budowla zorientowana jest na wschód, a świątynię charakteryzuje przesklepiony sufit oraz okno w głębi. Główna fasada, narożniki północno oraz południowo – wschodnie oraz część ścian wewnętrznych pokryte były niegdyś malowidłami ściennymi.
Zstępujący Bóg, przedstawiony jako opadająca, uskrzydlona postać, stanowi najprawdopodobniej wyobrażenie Wenus. Niemal identyczna figura zdobi budowlę Templo 25 Casa del Halach Uinic), występuje również na stronie 58 Kodeksu Drezdeńskiego jako Wenus pod postacią bóstwa z ostro zakończonym ogonem, opadającego w dół.
Wenus była najważniejszym ciałem niebieskim obserwowanym przez starożytnych majańskich astronomów. Planeta występowała przynajmniej pod dwoma nazwami: Noh Ek – wielka gwiazda oraz Xux Ek – gwiazda osa. Obieg synodyczny planety Wenus trwa dokładnie 583,920 dni. W trakcie tego obiegu planeta wchodzi w cztery fazy: w pierwszej, trwającej 240 dni, pojawia się nisko na nieboskłonie jako Gwiazda Poranna; następnie znika na 90 dni, kiedy znajduje się w położeniu wyższym; później pojawia się ponownie na 240 dni jako Gwiazda Wieczorna i ponownie znika na 14 dni.
Majańscy kapłani - astronomowie arbitralnie ustalili własne wartości liczbowe określające cztery fazy synodyczne Wenus. Według ich koncepcji, Wenus górowała na niebie jako Gwiazda Poranna przez 236 dni, była niewidoczna przez dni 90, pojawiała się na 250 dni jako Gwiazda Wieczorna i ponownie była niewidoczna przez 8 dni. Wartości te dawały liczbę 584 dni i określały rok synodyczny Wenus.
Tulum, Templo del Díos Descendente (Świątynia Zstępującego Boga) - przylegająca do El Castillo świątynia, której nazwa pochodzi od znajdującej się nad wejściem płaskorzeźby, przedstawiającej antropomorficzne, skrzydlate stworzenie opadające głową w dół
Budowle stanowiące ciekawe przykłady architektury rezydencjalnej Tulum, podobnie jak la Casa del Cenote, zlokalizowana w północnym sektorze miasta. El Grupo Kukulcán, położona na północ od El Castillo, składa się z różnych mniejszych struktur, spośród których najbardziej znana jest el Templo del Díos del Viento, związana z Kukulcánem jako Bogiem Wiatru. Plaża przy el Castillo pełniła funkcję portu dla majańskich łodzi handlowych.
Templo de Las Pinturas (Świątynia Fresków)
Prostokątna przestrzeń ograniczona jest z trzech stron murem, mierzącym 5-6 m. grubości oraz od 3 do 5 m. wysokości. W murze znajduje się pięć otworów wejściowych, do których prowadzą alejki. Nieopodal znajduje się Grupo del Oriente – zespół budowli o zróżnicowanych rozmiarach, pogrupowanych w związku z pełnioną funkcją jako budowle o charakterze religijnym bądź mieszkalnym.
La Muralla